يافته های يک پژوهش: تمايل کمتر آذری ها و کردها به مصرف مواد مخدر، سرمايه

در شهرهای بندرعباس و کرمان، آمادگی ذهنی و عينی برای مصرف مواد مخدر بيش از بقيه شهرهاست در حالی که مصرف مواد در شهرهای تبريز و زنجان در مقابل، کم تر از بقيه شهرهاست و آمادگی ذهنی و عينی مردم هم برای مصرف مواد مخدر با فاصله زياد پايين تر از ساير مناطق است.
بررسی تفاوت های ديدگاه مردم مناطق مختلف ايران نسبت به مواد مخدر عنوان تحقيقی است که به تازگی از سوی موسسه مطالعات اعتياد داريوش انجام شده و نتيجه اين بررسی نشان می دهد که در چهار شهر بندرعباس، کرمان، همدان و اهواز نظرات و رفتار مردم در مورد اعتياد و مصرف مواد مخدر به گونه ای است که آن ها را تا حدی موافق تر با اين پديده نشان می دهد يا حداقل اين که مخالفت آن ها با اين موضوع چندان شديد نيست. اما در چهار شهر ساری، يزد، تبريز و زنجان، مردم واکنش و مخالفت شديدتری نسبت به مواد مخدر و مصرف کننده آن از خود نشان داده اند.
بر اساس اين پژوهش، پس از بندرعباس و کرمان که در آن ها آمادگی بيش تری برای مصرف مواد مخدر وجود دارد، شهرهايی چون همدان، خرم آباد، اهواز، گرگان و قم قرار دارند که آمادگی رفتاری و ذهنی کم تری نسبت به بندرعباس و کرمان برای مصرف مواد مخدر دارند، اما از ديگر مناطق مستعدترند.
از سوی ديگر پس از شهرهای زنجان و تبريز که آمادگی و مصرف مواد در آن جا کم تر از بقيه مناطق است، شهرهای بوشهر، يزد، کرمانشاه و رشت هستند که آمادگی برای مصرف مواد مخدر در آن ها بسيار کم تر از بقيه شهرستان هاست.
اين پژوهش همچنين نشان می دهد که شاخص های مشترکی در مناطق آماده تر برای مصرف مواد مخدر وجود دارد از جمله اين شاخص ها، نزديک بودن به زاهدان، بالاتر بودن جمعيت فارس، کم تر بودن جمعيت آذری، بالاتر بودن نسبت زندانی به جمعيت در آن شهر، اعتقاد بسيار کم تر به خانواده به عنوان عامل جلوگيری کننده از مصرف مواد، اعتقاد کم تر به دولت به عنوان عامل جلوگيری کننده از مصرف مواد و اعتقاد کم تر به راه پيشگيری از ابتلای عموم به مصرف مواد مخدر است.
يکی ديگر از نتايج اين پژوهش آن است که وقتی در منطقه ای نسبت جمعيت آذری بيش تر باشد، ارزيابی از مصرف ترياک در اين مناطق کم تر است و اين افراد با تاثير عامل اقتصادی بر مصرف مواد مخدر موافق ترند.
در مناطقی هم که نسبت اهل تسنن بيش تر است، افراد با مسووليت فرد و خانواده در کنترل مصرف مواد مخدر موافق ترند و بر عامل اقتصادی در جلوگيری از مصرف مواد مخدر تاکيد بيش تر دارند.
اما در مناطقی که شاخص بيکاری بيش تر است با مسووليت فردی و خانوادگی در کنترل مصرف مواد مخدر موافقت بسيار کم تری وجود دارد و بر دولت به عنوان عامل رسمی پيشگيری کننده از مصرف مواد مخدر تاکيد بيش تری می شود. از طرف ديگر با افزايش نسبت افراد سيگاری در هر منطقه، آمادگی رفتاری برای مصرف مواد مخدر شديدا بالا می رود.
در مناطقی هم که نسبت قوم لر بيش تر است، بر مسووليت فردی و خانوادگی در کاهش و کنترل مصرف مواد مخدر تاکيد بيش تری می شود. در اين مناطق در برابر اطلاع از مصرف مواد مخدر از سوی افراد دور خود واکنش منفی کم تری بروز می دهند و برای مصرف مواد مخدر، تاثيرات مثبت بيش تری قايل هستند.
اين پژوهش همچنين نشان می دهد که با افزايش نسبت طلاق در هر منطقه، ارزيابی از مصرف مواد مخدر بيش تر است.

در مناطق پرجمعيت تر نيز، شناخت از مواد مخدر بيش تر است و با راهبرد برخورد نيز موافقت کم تری ابراز می شود.
در جمعيت های جوان تر هم با معتاد به عنوان فردی عادی توافق بيش تری هست و با موفقيت دولت در مبارزه و کنترل مصرف مواد مخدر موافقت بيش تری ابراز می شود. از طرفی در جمعيت هايی که در آن ها نسبت فارس ها بيش تر است، در اين مناطق افراد از شنيدن مصرف مواد مخدر از سوی افراد نزديک به خود احساس ناراحتی کم تری بروز می دهند.در جمعيت های کرد نيز آمادگی رفتاری برای مصرف مواد مخدر کم تر است.