رولان بارت مرده است! نوشته کوتاهي از فرهاد سلمانیان

وارد اتاق شدم. عکس رولان بارت که داشت سیگارش را روشن می کرد، روی دیوار دیده می شد. نشستم. جواد مخفی وارد شد. او بارت را خیلی دو ست داشت.

بلافاصله رفت سر اصل مطلب:
"ببین عزیزم! این درست که شماها جوونین و دوست دارین خیلی کارا رو انجام بدین. اما خودت قضاوت کن وقتی سر کلاس سیگارتو روشن می کنی، بعضیا ممکنه خوششون نیاد. تازه این بدآموزی داره! همکلاسیای دیگتم یاد می گیرن! خودت که بهتر می دونی دیگه من نباید اینا رو بهت بگم!..."
دلم می خواست خود رولان بارت را که بر و بر به جواد خیره شده بود؛ از توي عكس در بیاورم و جلوی او بگذارم؛ اما یادم آمد که رولان بارت مرده است و کار او در عکس هیچ ربطی به من ندارد. اصلاً مگر نه این که همین روایت شدن سیگار کشیدن او در تصوير هم از جانب خودش با مرگ مولف آن مرده است؟!
"....آره! البته من نذاشتم کار به کمیته ی انظباطی و این حرفا بکشه! من تو رو می شناسم... یکی از بهترین دانشجوای مایی.....خودتو خراب نکن!"
بارت هنوز داشت فندک می زد و به ما خیره شده بود. بالاخره سیگارش را روشن کرد و به راهش ادامه داد. هیچ کس از او نپرسید:" چرا داری سیگار می کشی؟" او از جواد که عاشق مخفی کردن بود؛ خوشش نمی آمد. اما من مجبور بودم آنجا بمانم؛ چون سیگار کشیدن بارت هیچ ربطی به بدآموزی های من نداشت.