 |
|
|
|
|
|
|
 |
|
|
|
|
||
|
||||||
 |
 |
 |
|
|||
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
||
|
||||||
|
|
|
|
|||
1. جايگاه حزب FDP در مجلس آلمان
فراكسيون حزب لیبرال در مجلس آلمان (پس از انتخابات) حدوداً از 43 عضو تشكيل مي يابد كه 10 تن از آنان و زن 33 تن مرد مي باشند. اين عده از سال 1998 به صورت يك حزب اپوزيسيون و با ديدي انتقادي به مسائل كار خود را شروع كردند. مهم ترين بخش حزب هيئت مديره ي آن است كه مركب از رياست اين بخش، 4 نماينده و سه مسوول پارلماني ديگر مي باشد. رياست هيئت براي مدت يك سال از سوي اعضاي فراكسيون برگزيده مي شود و مسووليت تصميم گيري براي مجموعه ي فراكسيون را بر عهده دارد. اعضاي حزب قاعدتاً سه شنبه ها يكديگر را در نشست هفتگي ديدار مي كنند تا سخنگوي حزب را معين كنند و ابتكار عمل را در مجلس به دست بگيرند. منسجم سازي نظرات حزب توسط 5 گروه كاري صورت مي گيرد كه در اين گروه ها سياست هاي حزب و اعضاي آن از سوي ستادي مركب از افراد متخصص حمايت مي گردد. اين ستاد از سوي فردي خاص مديريت مي شود. در اين ستاد(به درخواست رياست فراكسيون) مسائل پارلماني از جهت محتوايي و فني آماده و مورد پشتيباني قرار مي گيرد.
|
advertisement@gooya.com |
|
|
|
|
2. مختصر ي درباره تاريخچه ي حزب :FDP
ليبرال هاي آلمان كه در زمان حكومت بيسمارك وحدت و انسجام خود را از دست داده بودند و انتخاب آنها به حداقل خود رسيده بود، از نظر قدرت سياسي در جايگاه سوم قرار دارند. در اصل آنها موفق شدند، به عنوان اعضاي ائتلافي بسيار مهم نقش مهمي در امور سياسي ايفا كنند، اما جاي گرفتن اين گروه كوچك در بين دو رقيب فكري بزرگ تر به سختي قابل باور بود و هيچگاه مورد تقدير قرار نمي گرفت. چون ماهيت فكري و عقايد ليبرال اين حزب كوچك توسط دو رقيب بزرگ تر آن شناخته شده بود، FDP از نظر ماهيتي منحصراً به صورت جبهه اي در مقابل ديني كردن سياست توسط حزبCDU درآمد.
همواره در ميان طبقات متوسط جامعه و مردم عادي عده ي زيادي وجود دارند كه به دلايل فوق الذكر هيچيك از دو حزب SPD و CDU را حمايت نكرده و حزب FDP را ترجيح مي دهند. از آنجا که اعضاي حزب و انتخاب كنندگان آنها(حدود 65000 نفر تا پيش از سال 1989) بنا به انگيزه هاي كاملاً متفاوت به اين حزب پيوستند، FDP از ابتداي پايه گذاري، تصويري متنوع با گرايش هايي كه جهاتي متفاوت دارند، ارائه كرد. در برخي از شاخه هاي اين حزب، به خصوص در غرب و جنوب آلمان در ابتداي شكل گيري آن جريان هاي ليبرال ـ ملي شكل گرفت كه حتي توانسته بود ناسيونال سوسياليست هاي آن زمان را نيز جذب خود كند. در جنوب آلمان به خصوص در منطقه ي بادن ووتمبرگ از زمان حاكميت تئودور هويس، اولين رهبر حزب FDP، اعضاي ليبرال و سوسيال ـ ليبرال در راس امور بوده اند. با توجه به تاثير بيشتر دو حزب SPD و CDU، حزب FDP مي بايست تعادل دشوار و سختي بين علايق مختلف برقرار مي كرد...
با توجه به اهميت ساختار اقتصادي در زندگي افراد در سال هاي آغازين تشكيل جمهوري فدرال آلمان تشكيل كابينه اي مردمي مركب از دو حزب SPD و CDU عادي ترين ائتلاف ممكن بود كه (جز دوره ای بين سال هاي 1961ـ1957) همواره در صحنه سياسي آلمان به وقوع می پیوست و تکرار مي شد. حزب ليبرال بايد در چارچوب وظايف خود همواره خاطر نشان مي كرد كه نه تنها کونراد آدناور بلكه ارهارد و حزب CDU نيز نمي توانند به تنهايي بر آلمان حكومت كنند. به همين دليل اين امر موجب تنش هاي حزبي ای شد كه وحدت مدني و ملي را تهديد مي كرد.اگر حزب FDP به استقلال حزبي دست نمي يافت، اين تنش ها غيرقابل اجتناب بودند.
با وجود تمام اين تلاش ها به نظر مي رسد، اين حزب بسيار ضعيف تر از آن است كه سومين قدرت ساسي آلمان محسوب شود. اتحاد مجدد دو آلمان ( آلمان شرقي و غربي) موقعيت ليبرال ها را تقويت كرد و این حزب در انتخابات دسامبر سال 1990 FDP نتيجه ي شايان توجه 11 درصد آراء را به دست آورد. اين نتيجه نگراني حزب را از حذف شدن به خاطر عدم دست يابي به 5 درصد آراء ماخوذه برطرف كرد. FDP بيش از همه در دوران رهبري شاهزاده لامبزدورف در سياست هاي اقتصادي و اجتماعي خود موفق بود و چهره اي كاملاً قانوني به خود گرفت، اما در مورد مسائل امنيتي و قانونگذاري، افكار و عقايد ليبرالي خود را حفظ كرد و كاملاً آنها را كنار نگذاشت. پس از ادغام حزب متحد FDP در جمهوري دموكراتيك آلمان بين 60 تا 70 هزار عضو غيررسمي و غيردائمي حزب و حدود 100000 نفر افزايش يافته است. هيچ حزبي در غرب آلمان پس از اتحاد مجدد اين كشور به چنين افزايشي در تعداد اعضا دست نيافته است. اما اين امر تا مدت ها بر سياست ها و رهبري اين حزب بی تاثیر بوده است.
